سلام ..

امروز از صبح به شما فکر کردم ، آمدم زیارتِ دخترتان و زیر لب گفتم : "اگر چه ما همه در حسرتِ مزارِ توایم/ کنارِ حضرتِ معصومه (س) در کنارِ توایم " .. که واقعا هم هستیم! :)

غروب هم برای مادرم یک دسته نرگس خریدم.

دارم به راه های نزدیک تر شدن به شما فکر میکنم و گمانم یکی از راه هایش محبت و کمک به مادرم باشد ..

پ.ن: راهِ مرا اشاره شو! ای همه آرزویِ من ..

و گفت:

تهش همین caring ه بچه ها.. همش بر میگرده به همین.. حتی رابطه ی بنده با خدا هم یه جور caring ه..

لبخند زدم از اینکه قبلا به این نتیجه رسیده بودم، و با خودم فکر کردم " نگاه دار سرِ رشته تا نگه دارد .. " و باز فکر کردم حتی اگه من هوای خدارو نداشته باشم بازم اون هوام رو داره.. به حسابِ اینکه اون خداست و من بنده.. ولی به نفع خودمه که من هواشو داشته باشم :)

احساس میکنم ده قرنه که مسافرت نرفتم! از شهر خسته شدم واقعا خسته .. مسافرت یه نیازِ روحیه انگار ! و الان به قدری این نیاز روحیم پاسخ داده نشده که حاضرم چند روز بی آب و غذا ولم کنن تو صحراهای کالاهاری توسط کرکس ها خورده بشم ..

ولی در حالِ سفر باشم :)

* چقدر بد که نتونیم تماشا کنیم اصلا ..

یه نگاه بندازید به دلتون

یه نگاه به محبت هاتون

ببینید وقتی دلتون پاک تره، قشنگ تره، صاف و صیقلی تره کیو بیشتر دوست دارین؟ ببینید وقتی رو دلتون خط و خش و گرد و غبار غفلت میشینه حستون به آدما چه تغییری میکنه؟

خیلی چیزارو میشه ازش فهمید .. خیلی! :)

"آرامشِ روانی"

چیزیه که هر خونه ای نداشته باشتش دیگه نمیشه بهش مفهوم خونه رو اتلاق کرد!

خونه باید بسترِ به آرامش رسیدنِ فرد باشه از چالش های بیرون ... نه اینکه آدم بخواد از چالش هایِ خونه به چالش های بیرون از خونه پناه ببره :)

خدایا ! از هیچ خونه ای این دو کلمه رو نگیر! حتی از خانواده کفّار ..